
Een werknemer wordt na 20 jaar tewerkstelling plots bij het management geroepen en wordt geconfronteerd met allerlei beweerde onregelmatigheden die aanleiding zouden kunnen geven tot ontslag om dringende reden, strafklacht, schadevergoeding,… Er wordt de werknemer een « beëindigingsovereenkomst » (sic) voorgelegd waarmee hij instemt om de arbeidsovereenkomst te beëindigen in onderling akkoord (zonder enige vergoeding) én waarbij hij zich ertoe verbindt 70.000 EUR (!) aan de werkgever te betalen als schadevergoeding. De werknemer tekent.
Kort nadien volgt een ingebrekestelling vanwege de werkgever om onmiddellijk te betalen en amper 2 weken na de datum van beëindiging wordt gedagvaard voor de rechtbank van eerste aanleg, om met toepassing van artikel 735 Ger. W. uitvoering van de overeenkomst te vragen, en de werknemer te veroordelen tot betaling van de schadevergoeding.
De werknemer betwist de bevoegdheid van de rechtbank van eerste aanleg, en argumenteert dat de zaak niet behandeld kan worden in korte debatten. Voorafgaand aan de inleidingszitting voor de rechtbank van eerste aanleg, wordt door de werknemer een verzoekschrift neergelegd om een vordering in te leiden voor de arbeidsrechtbank.
De rechtbank stelt, verwijzend naar artikel 735 §2 Ger. W., dat een bevoegdheidsgeschil kan geregeld worden in korte debatten, maar dat de vorderingen ten gronde later moeten beoordeeld worden.
De rechtbank herinnert vooreerst dat de materiële bevoegdheid de openbare orde raakt, en dat dus zelfs een niet-betwisting van een exceptie van onbevoegdheid, of een akkoord tussen partijen, niet volstaan om te verwijzen naar een andere rechtbank. En aangezien de eisende partij niet verzocht om een verwijzing naar de arrondissementsrechtbank, de rechtbank dus zelf uitspraak moet doen.
De rechtbank citeert uit de gedinginleidende dagvaarding en de beëindigingsovereenkomst en beslist vervolgens dat:
- de vordering minstens gedeeltelijk betrekking heeft op de overeenkomst die de voorwaarden en modaliteiten van de beëindiging van de arbeidsovereenkomst vastlegt, zodat er een rechtstreekse band is met de arbeidsovereenkomst;
- de vergoeding van de vermeende schade betrekking heeft op het gebruik en ontvreemding van bedrijfsmaterialen en het gebruik van bedrijfseigendommen, wat enkel kon gebeurd zijn omwille van de tewerkstelling.
En dus verwijst de rechtbank naar de territoriaal bevoegde arbeidsrechtbank.
Er kan discussie bestaan over de vraag of de uitvoering van een dading in arbeidsrechtelijke context moeten voorgelegd worden aan de rechtbank van eerste aanleg dan wel aan de arbeidsrechtbank. Maar in situaties waar de dading in één adem zowel de beëindiging van de arbeidsovereenkomst regelt, als bijzondere verbintenissen oplegt aan de werknemer, waarvan die laatste al dan niet goed kan inschatten wat de draagwijdte is, lijkt het volgens ons niet onwenselijk dat deze bekeken worden door een gespecialiseerde rechtbank.
Bron: Rechtbank van eerste aanleg Antwerpen, afdeling Antwerpen, sectie burgerlijke rechtbank, 21 oktober 2026, AR 26/3562/A
